My door in my floor…

Jeszcze przez cały następny dzień miałam zryty ‘beret’ przez ten film. Miałeś racje to było gorsze niz najstraszniejszy odwyk. I tylko po co to wszystko, skoro każdy z nas uważa, że akurat jego to nie dotyczy? Bo może faktycznie… Bo skąd masz wiedzieć kiedy już jest za późno?

***

Zmieniam totalnie swoje nastawienie do życia i do świata. Totalnie, przetotalnie, przetotalnie… Takie postanowienie.

Bo i tak już jest za późno. Bo za bardzo. Bo zbyt.

Bo naprawde tylko On mógłby ukoić mój strach.

***

I ciężko jest tak przestawić się nagle. Z chwili na chwilę. Dlatego powoli. Razem. Step by step. A strach tkwi zbyt głęboko. Wyimaginowane mysli wytwarzane przez pokaleczony światopogląd ranią najbardziej i tak mnie. Więc po co to wszystko? Zbyt jestem. Resztki sił się gdzies zgubiły po drodzę. A wsiadając do samochodu znowu myslałam, że to koniec już nas. Tym razem naprawdę. I myślałam, że chciałabym zapomnieć o wszystkim. By dotknęła mnie amnezja totalna.

Bo teraz wszystko kojarzy mi się z jednym. Nawet wino mi Tobą smakuję…

*

A ja marzę. Przy “Holiday In Spain”

Chyba spodziewałam się troszkę czegoś innego wybierająć się na ten film… 

***

Zmieniam się. Przy Nim.

I nie wiem już czy to dobrze dla mnie czy źle. 

*

Ale z dnia na dzień przerażenie w moich oczach jest coraz większe…

I tylko On mógłby ukoić ten strach…

Bo za bardzo……………………………………………………………

Pęka coś we mnie. Proszę, nie pozwól na to. Moja huśtawka nastrojów i popadanie ze skrajności w skrajności doprowadza mnie do szaleństwa. A ja tylko proszę, proszę i proszę…

No proszę, nie pozwól na to.

A ja ‘want to be stronger than you’. Choć myślę, że może to być trudniejsze, niż mogłoby się komuś wydawać.

Bo różni nas wiele lat. Wiele doświadczeń, wspomnień. I podejście do życia także nas w pewnym sensie różni. Jednak gdy patrzysz na mnie w ten swój specyficzny sposób, jedyny na świecie to naprawde przestają mnie isteresować te śmieszne ‘różnice’. I wiem, że do szczęścia mi wystarczy bys tak po prostu na mnie patrzył. I wiem, że gdybyś dotknął mnie za mocno rozpłnęłabym się w nicość. To pewne.

A będziemy razem już niedługo. Ale do samego końca razem. Więc bądźmy takimi ‘hajflajerami’ przez tą jedyną chwilkę.

***

Sparaliżowało mi rozum i zdrowy rozsądek. Bazuję na snach. Na niedopowiedzeniach. Na niewypowiedzianych słowach Waszych… I wszystko staje się nielogiczne. Prymitywne…

A we mnie coś pęka.

***

A jej się teraz wydaje, że wszystko wie. A ja wyszłam na nieodpowiedzialną ‘kurwę’.

I tylko na usta krzyk się ciśnie: ‘posłuchaj mnie do cholery!’

I nie wiem już czy śmiać się czy płakać…?

Bo kocham Teatr! A ‘Mayday’ to klasyka można by rzec. I cudownie było.

***

Taki oniryczny świat spokojny. Tylko nocą przychodzą złe myśli i płaczem wybucham w poduszkę. Męczę się. Bo bezwzględne mysli w mojej głowie. I głupi strach i lęk. Choć ponoc powodu nie ma. Przypuszczalnie. Tylko te wewnętrzne szepty mi szepczą. I może przewrażliwiona jestem. Ale mój strach i lęk wzrata. Proporcjonalnie. Nie wiem. Już nic. Ale co? Zbyt przerażona jestem by być po prostu szczęśliwa?

Obawiam się, że te moje wyimaginowane myśli i obawy doprowadzą mnie kiedyś do skrajnej samotności. Do punktu w którym nic i nikogo już nie będzie. Ale skąd mam wiedzieć, kiedy jest ta chwila, po ktorej będzie juz za późno?

I tyle chciałabym CI powiedzieć. Ale w słowa tego ubrać nie umiem…

I nic już więcej. Bo nic się już się powiedzieć nie da. Bo czasami słowa to za mało…

***

A ja mam wrażenie, że otaczający mnie świat to scena teatralna. Tylko sztuka jest źle obsadzona…

… juwenalia, t.love, hey, pola marsowe, najpiękniejsze w życiu fajerwerki, najdłuższa kolejka do toalety i w ogóle było super.

… i zbyt szczęśliwa jestem, by napisać cokolwiek konstruktywnego

***

… skrzypce w uszach mi brzmią i umieram przez tą piosenkę

… osiągam apogeum

… bo za dużo motylków

… bo to co można było stracić już stracone, a teraz można tylko zyskać

… i myślę sobie oh i ah - jest dobrze.

… tylko ta ‘piepszona’ marihuana :/

Płacząc zasnęłam. Nawet nie wiem kiedy. Przeszywał mnie okropny ból. Zarówno ten fizyczny, jak i ten bardziej emocjonalny. Urodziła się we mnie świadomość. I podjęłam decyzję… I trwałam w niej przez cały następny dzień. Lecz gdy spojrzałam w te oczy zmiękłam nagle. I dałam nam jeszcze jedną szansę. Ostatnią. Bo nastepnej nigdy nie będzie…

Mam nieodparte uczucie jakby mnie dwie było. I jedna zupełnie inna od tej drugiej. Stoją naprzeciw siebie i nie potrafią się porozumieć. Bo ja ta pierwsza, rozważna, poważna, dojrzała, odpowiedzialna, przeciwko ten drugiej mnie, szalonej, zwariowanej i za grosz bez wyobraźni, nie zdającej sobie sprawy z niebezpieczeństwa jakie na mnie czyha… Lecz kiedy one dwie we mnie jednej się kłócą ja nie wiem co robić. I choć niemożliwość podjęcia decyzji co powinnam, a czego nie, jest okropna to i tak wiem co zrobie… Choć nie wiem czy powinnam akurat tak, a nie inaczej…

***

Mam nieodparte odczucie jakby moje życie zamieniło się w tani, krótkometrażowy film o miłości. Scenariusz jest krótki i mało skomplikowany. Powstaje jednak pytanie. Czy zmierzamy do ‘hepi endu’?

***

Mam nieodparte odczucie, że moja wymuszona konsekwentność kiedyś mnie zabije, a szczególne dostrzeganie słabości innych doprowadzi do skrajnej samotności. Że jestem więźniem własnych przemyśleń i założeń. Bo czuję się umysłowo ograniczona przez innych. A chciałabym móc fascynować się wiedzą drugiego i upajać wypowiedzianymi słowami.
Ciągłe dążenie do ideału staje się żmudne. A fakt, że ideałów nie ma… Istna Itaka.
Mam nieodparte odczucie, że żyję w hermetycznym świecie złudzeń i marzeń, które nie zostają wypowiedziane nawet w najskrytszych myślach. Sama wygłuszam wszelkie wewnętrzne niepokoje, aż dochodzi do apogeum i wszystko rozpryskuje się na szklane odłamki stworzonej rzeczywistości.

Bo pragnę wewnętrznego spokoju i ukojenia moralnych potrzeb. Dlatego proszę codziennie byś dał mi coś od siebie. Byś dał mi coś z głębi siebie. Tylko nie słowa.

Tylko że sama z kolei mam nieodparte odczucie, że im bardziej chcę, tym bardziej się boję. Że to wszystko mnie przeraża. I znowu mam nieodparte odczucie, że mimowolnie uciekam przed wszystkim co w jakis sposób zobowiązuje… I nie wiem czy zaliczać takie reakcje moje do normalnych czy do skrajnie chorych…

***

Czasami tylko zastanawiam się czy nie powinnam przenieść tego bloga do grubego zeszytu z różowymi badź niebieskimi karteczkami, zamykanego na kłódkę, zwanego pamiętnikiem…