Nic.

Jakby słowa, które wypowiada nie były Jego. I jakby usta którymi to mówi, też nie należały do niego.

Pustka, pustka i jeszcze raz Nic.
Bo kocham, tylko czy to jeszcze w ogóle ma znaczenie?
Nic już nie ma znaczenia?

Przygotowana na najgorsze, modlę się, żeby nie było za późno.
A w środku coś pęka…

This entry was posted on Tuesday, November 6th, 2007 at 9:37 pmand is filed under . You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

2 Responses to “Nic.”

Leave a Reply