“Przeciwieństwem miłości nie jest nienawiść, lecz obojętność.”
Zdecydowanie.
I gdziekolwiek się znajdę i w jak zawiłe  zależności się wplącze, nie pozwole by zawładnęło mną uczucie tak niepojętej, potężnej nienawiści i żalu jaki czułam wtedy. Dopiero dziś, bo długich miesiącach kojenia bólu, lizaniu ran i upijaniu się do nieprzytomności stoje w miejscu gdzie patrzę i nic nie czuję. Nic. Wewnątrz mnie pustka. I żadna myśl, ani żadne wspomnienie, nie jest w stanie wzbudzić żadnego uczucia. I dziś jestem pewna. Już Go nie kocham.
I dziś już wiem. Jestem gotowa na nowy rozdział w swoim życiu. W końcu…  I choć nie wiem jeszcze, którą z dróg wybrać- wiem, że teraz mogę to robić spokojnie, bez oglądania się za siebie.
Wbrew pozorom wierzę, że jeszcze znajdę…, choćby na drugim końcu świata.

Jedno jest pewne. Napewno wezmę sobie Twoje słowa do serca. O tak.  Zdecydowanie.

<zero ironi> i czas na zmianę życiowej postawy.

Za każdym razem to samo.  Gdy patrzę w lustro widzę egoistę. Który nie umie już kochać. Bo miłość bezwarunkowa już nie istnieje??? I za każdym razem jest to samo. Gdy wydawać by mogło się, że tym razem się uda. Być może niektórzy ludzie już tak mają. Lecz co zrobić, gdy na każdym kroku udowadnia mi, że na miłość tą nie zasługuje.

Przypadkowe spotkania. przypadkowi ludzie.  przypadkowe pocałunki, przypadkowe wspólne noce?  To nic nie ma znaczenia tak naprawde. I co z tego? Skoro za każdym razem to samo.

Rzygam. Wyrzyguję całą siebie z siebie. Jestem nikim w twoich oczach? No bez przesady. Też zbytnio nie błyszczysz  na tle mojej codzienności.

Zamknęli mnie w czterech ścianach, gdzie zielony pieprzy się z pomarańczowym. Gdzie telewizja awanturuje się z Ian’em McEwan’em. I gdzie jedynym w miare racjonalnym zajęciem jest sprawdzanie czy lewa noga jest na swoim miejscu. ‘Kurwa’ - to jedyne słowo, które od tygodnia ciśnie się bez przerwy na usta. A potem  już tylko pozostanie powrócić do codziennej rutyny i ćwiczyć staw skokowy na sprzegle. Już się kurwa nie mogę doczekać.

Taaaaa, jak zwykle to samo.

Było cudownie. Wszystko było idealne, jak w folderze wycieczkowym. I nigdy jeszcze tyle piękna nie zobaczyłam naraz. Tak, Kreta jest piękna… I jeszcze napewno tam wróce. o!

Czas był na myślenie, choć tak naprawde prawie go nie było. Ale wymyśliłam.

Wakacje upływają pod znakiem całkowicie spontanicznych decyzji i spontanicznych wyjazdów. Początek lipca w Trójmieście. Było pierwszorzędnie. Przygód po drodze niespodziewanych i niepotrzebnych nadmiar. Spotkanie przypadkowe. A z perspektywy dnia dzisiejszego niepotrzebne. I dziwne to jest. I zawsze zastanawiam się w takich momentach nad sensem zbiegów okoliczności, które tak destrukcyjnie wpływają na nasz światopogląd.

Zapędziłam się sama w kozi róg. Trochę jakby łudząc się. Trochę jakby wmawiając sobie sama rzeczy, które i tak wydawały się być i były niedorzeczne. No cóż…., Czasami po prostu nie warto mierzyć ludzi swoją miarą. Można się bardzo przeliczyć. A ja sobie mogę jedynie pogratulować głupoty.

*

Przyjaciel to przyjaciel, ot co!!!!

Teraz już tylko nowa praca, nowe mieszkanie…
Całkiem nowe, inne życie… mam nadzieje że lepsze.

Utopie się niedługo we własnych łzach.

Chciałabym tylko by miał na tyle odwagi by spojrzeć mi prosto w oczy i powiedzieć… dlaczego.